ماشین‌بازترین دیکتاتورهای تاریخ

دیکتاتورها آدم‌های منفوری هستند و فرقی هم نمی‌کند در اروپا یا آمریکای جنوبی باشند یا آسیا و آفریقا؛ با این حساب شاید نوشتن از دیکتاتورها چندان مورد پسند نباشد و به همین دلیل هم این روزها کمتر از دیکتاتورهای گذشته جهان می‌شنویم. این بار اما می‌خواهیم به سراغ بعضی از این دیکتاتورها برویم با این تفاوت که آنچه به دنبالش هستیم دیکتاتورهای علاقه‌مند به خودرو هستند، آن‌هایی که در کنار روش حکومت استبدادیشان، خودروها را نه وسیله‌ای برای تردد، که به عنوان ابزاری برای نمایش قدرت می‌دیدند یا خودرو نقش پر رنگی در دوران قدرتشان داشته. ما هم از دیکتاتورها بیزاریم اما نمی‌توانیم خودروهایشان را دوست نداشته باشیم و به همین دلیل هم بیشتر به دنبال خودروهای ویژه آن‌ها هستیم. در این شماره خودروی مشهورترین یا ماشین‌بازترین دیکتاتورهای تاریخ معاصر را مرور می‌کنیم:

 

آدولف هیتلر

1-1-300x202

آدولف هیتلر را همه به عنوان آغازگر جنگ جهانی دوم می‌شناسند، جنگی که چند ده میلیون نفر در آن کشته شدند و شهرها و کشورهای زیادی ویران شد و سرانجام هم همه این‌ها هیچ حاصلی جز ویرانی و اشغال برای آلمان به دنبال نداشت. آدولف هیتلر پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، به شدت بر توسعه و پیشرفت آلمان تاکید داشت و صنعت خودروسازی هم یکی از صنایعی بود که در دوران او جهش بزرگی را شاهد بود تا جایی که به طور مشخص بر روند طراحی و تولید فولکس‌واگن بیتل به عنوان خودرویی برای عموم مردم آلمان نظارت داشت و از تیم‌های مسابقه‌ای اتویونیون و مرسدس‌بنز در رقابت‌های اتومبیل‌رانی دهه ۳۰ میلادی حمایت می‌کرد. در زمینه خودروهای شخصی، نام هیتلر به نوعی با نام مرسدس‌بنز پیوند خورده است و این مسأله به دلیل تصاویر و فیلم‌های متعددی است که هیتلر را سوار بر مرسدس‌بنزهای بزرگ روباز نشان می‌دهد.
مرسدس‌بنز در آن دوران نمادی از خودروهای لوکس در اروپا بود و در میان شرکت‌های آلمانی نمی‌شد خودرویی را از نظر لوکس بودن و البته ابعاد به عنوان رقیب مرسدس‌بنز دانست و طبیعی بود که هیتلر (یک ناسیونالیست افراطی) از خودروهای آلمانی استفاده کند و به این ترتیب سوار شدن بر مرسدس‌بنز را می‌توان یک انتخاب قابل پیش‌بینی برای هیتلر دانست. مرسدس‌بنز محبوب هیتلر، مدل ۷۷۰ بود که تولید آن از سال ۱۹۳۰ به عنوان لوکس‌ترین خودرو در خانواده خودروهای مرسدس‌بنز آغاز شد این خودرو از یک موتور ۷٫۷ لیتری هشت سیلندر خطی با سوپرشارژر بهره می‌برد که می‌توانست ۲۰۰ اسب‌بخار قدرت تولید کند. قدرت در سری دوم این خودرو در ۱۹۳۸ افزایش پیدا کرد و به ۲۳۰ اسب‌بخار رسید. این خودرو هر چند به طور رسمی قابل خرید توسط عموم بود اما قیمتش آنقدر بالا رفت که عملاً اصلی‌ترین استفاده‌کنندگان از آن هیتلر و دیگر سران حزب‌نازی آلمان بودند. مصرف سوخت این خودرو در انواع ضد گلوله به ۴۰ لیتر در یکصد کیلومتر می‌رسید. در کنار این، باید از مرسدس‌بنز مشهور G4 هم یاد کنیم، خودرویی با سه محور که به طور مشخص برای استفاده از سوی سران نظامی آلمان ساخته شده بود و هیتلر در سان دیدن‌های خود معمولاً از آن‌ها استفاده می‌کرد.

 

ولادمیر ایلیچ لنین

2-2-300x150

اجازه بدهید همین جا موضعمان را در مورد لنین روشن کنیم؛ خود ما هم برای قرار دادن نام او در این لیست تردید داشتیم و حضور بنیان‌گذار دولت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در این لیست بیشتر به دلیل علاقه او به خودروها بوده تا روش حکومتش. این البته به معنای آن نیست که لنین کاملاً براساس ساز و کارهای دموکراتیک به این مقام رسیده بود اما هر چه هست در مقابل دیگر اعضا این لیست نمی‌توان او را دیکتاتور خواند.
لنین شیفته خودروهای رولزرویس بود و به همین دلیل در تمام دوران حکومتش بر اتحاد جماهیر شوروی سابق، از خودروهای رولزرویس به عنوان خودروی رسمی خود استفاده کرد. خودروی محبوب او در این میان رولزرویس Silver Ghost بود که البته به آخرین تزار روسیه تعلق داشت اما در ۱۹۱۹، شور انقلابی روس‌ها باعث شد این خودرو به طور کامل از میان برود و به همین دلیل هم شوروی سفارش خرید ۷۰ دستگاه رولزرویس دیگر را برای استفاده لنین و دیگر سران حزب به انگلستان داد. او البته ایده‌های عجیبی هم برای رولزرویس‌هایش داشت و به هیچ‌وجه حاضر نمی‌شد آن‌ها را به همان شکلی که هستند بپذیرد و به همین دلیل دستورات عجیبی برای تغییرات در آن‌ها می‌داد که از آن جمله می‌توان به تغییر در خودروها برای مصرف الکل به جای بنزین اشاره کرد چرا که در دوران جنگ پیدا کردن الکل در روسیه بسیار آسان‌تر از بنزین بود. به علاوه با توجه به راه‌های آن روزهای روسیه و البته بارش پیوسته برف در این کشور، رولزرویس‌های محبوب لنین در بسیاری از روزها ناتوان از حرکت بودند و به همین دلیل او دستور داده بود برای بعضی از آن‌ها سیستم حرکتی شبیه به تانک درست کنند و چرخ‌های جلو هم مجهز به اسکی شده بود.

 

جوزف استالین

3-3-300x150

هر چند لنین را نمی‌توان یک دیکتاتور دانست اما این لقب قطعاً به استالین بسیار نزدیک است، فردی که پس از به قدرت رسیدن برای جلوگیری از مخالفت‌های درون حزبی حتی رفقای سابقش را هم کشت و بدتر از آن دوره‌ای از وحشت را با حضور پلیس مخفی خود در سرتاسر بلوک شرق به راه انداخت و آنقدر در کشتن مخالفینش پیگیر بود که به دستور او تروتسکی، از یاران نزدیک لنین و البته از رفقای سابق استالین، پس از تبعید از شوروی در مکزیک به قتل رسید.
از همه این‌ها که بگذریم، استالین هم از علاقه‌مندان خودرو بود و حتی در ابتدای حکومتش بر شوروی سابق، از رولزرویس‌های دوران لنین استفاده می‌کرد اما این مسأله چندان طولانی نبود چرا که او به سرعت جذب خودروهای آمریکایی شد (همه این‌ها در سال‌های قبل از جنگ جهانی دوم و مربوط به روزهایی است که هنوز بلوک‌بندی شرق و غرب و جنگ سرد در نگرفته بود) و در این میان خودروهای پاکارد، لینکلن و کادیلاک از خودروهای محبوب استالین بود. خودروی محبوب استالین در این میان مدل پاکارد V12 سال ۱۹۳۷ بود که روزولت، رییس جمهور آمریکا به او هدیه کرده بود. بد نیست بدانید پاکارد نخستین شرکتی است که موتور V12 را به صورت انبوه بر روی خودروهای تولیدی خود نصب کرد و در آن دوران جزو لوکس‌ترین برندهای آمریکایی به شمار می‌رفت. استالین آنقدر از خودروهای پاکارد راضی بود که پس از جنگ جهانی دوم دستور ساخت خودرویی بر اساس پاکارد Super Eight را داد که بعدها ZIS-110 نام گرفت و مدلی از آن با عنوان ZIS-115 به عنوان خودروی ضد گلوله ویژه استالین به تعداد ۳۲ دستگاه ساخته شد که شیشه‌های ۷٫۵ سانتی‌متری داشت و آنقدر فلز در ساخت آن به کار رفته بود که وزنش به چهار تن می‌رسید تا در مقابل گلوله مقاومت کند و پس از جنگ جهانی دوم استالین بیشتر با این خودروها در انظار دیده شد.

 

عیدی امین

4-1-300x202

قاره آفریقا اصولاً قاره دیکتاتور پروری است و در این میان نام‌های سیاهی به ویژه در دهه ۷۰ بر کشورهای این قاره حکمرانی کرده‌اند اما بین آن‌ها عیدی امین یکی از ماشین بازترین دیکتاتورها بوده است. او که فرمانده ارتش اوگاندا بود با یک کودتای نظامی در ۱۹۷۱ به قدرت رسید و در ۱۹۷۸ در پی شکست در جنگی که بر علیه تانزانیا به راه انداخت از حکومت خلع شد و به لیبی و بعد تر به عربستان گریخت و در سال ۲۰۰۳ در این کشور درگذشت.
امین در طول دوران حکومت خود بنا بر بعضی اسناد، حدود ۴۰۰ هزار نفر از مخالفین خود را کشت اما غیر از این کارهای عجیب‌تری هم از او سر زده است که نمونه آن را می‌توان در اخراج ۸۰ هزار نفر از آسیایی‌های اوگاندا در سال ۱۹۷۲ دید. او نمادی از یک دیکتاتور دیوانه بود تا جایی که یک بار به خود دکترای افتخاری حقوق داد و همه را مجبور کرد او را به عنوان دکتر خطاب کنند.
جالب‌تر اینکه پس از قطع رابطه انگلستان با اوگاندا در پی اختلافات دو کشور، وی به خود لقب فاتح بریتانیا داد! از همه این‌ها گذشته، او علاقه چندانی به خرید خودرو نداشت و ترجیح می‌داد آن‌ها را هدیه بگیرد ضمن آنکه پس از به قدرت رسیدن خودروی بعضی از ثروتمندان اوگاندا را هم تصاحب کرد.
امین علاقه عجیبی به سیتروئن SM داشت و حداقل ۷ دستگاه از این خودرو را در پارکینگ شخصی خود نگهداری می‌کرد، خودرویی که به دنبال خرید مازراتی توسط سیتروئن با همکاری این شرکت ساخته شده بود و با سیستم تعلیق تنظیم شونده و چراغ‌های تطبیق‌شونده با مسیر و فرمان حساس به سرعت و یک موتور شش سیلندر، خودروی پیشرویی در زمان خود بود و البته این روزها یک مصیبت به تمام معنا برای بازسازی.
امین غیر این خودرو یک بنز ۳۰۰ کوپه از قذافی هم هدیه گرفت ضمن آنکه وقتی دو هواپیمای آمریکایی برای ارتش این کشور خرید به نشانه تشکر از طرف آمریکا یک الدورادو کانورتیبل هم به او هدیه شد.

 

صدام حسین

5-2-300x165

در میان دیکتاتورها، شاید هیچ کس به اندازه صدام حسین، دیکتاتور عراقی منفور نباشد تا جایی که حتی بین دیگر دیکتاتورها هم دوستان کمی داشت. کارنامه جنایت‌های او بلندتر و البته آشکارتر از آن است که بخواهیم به آن بپردازیم اما صدام یک عشق ماشین به تمام معنا هم بود و در گاراژ شخصی‌اش بیش از ۸۰ خودرو داشت که تعدادی از آن‌ها  خودروهای بسیار با ارزش هستند. البته تعداد زیادی از این خودروها در جریان حمله آمریکا به کاخ صدام از میان رفتند و بخشی نیز بنا بر شواهد توسط نگهبانان کاخ پیش از رسیدن نیروهای آمریکایی نابود شدند اما در میان خودروهای باقی مانده نمونه‌ای ارزشمندی از مرسدس‌بنز، کادیلاک، رولزرویس و … وجود داشت که اکثراً کمتر از ۲۰۰۰ کیلومتر کارکرد داشتند. البته صدام در زمینه خودرو چندان توجه خاصی به برند و نوع خودرو نداشت و معمولاً خیلی زود از خودروهایش دل‌زده می‌شد و به همین دلیل هنوز هم هیچ کس نمی‌داند خودروی محبوبش کدام نمونه بوده.

 

بنیتو موسیلینی

6-2-300x175

دیکتاتور ایتالیا در همه زمینه‌ها تلاش می‌کرد همپای هیتلر و جلوتر از او باشد و به شکل عجیبی در زمینه خودرو هم پا به پای هیتلر حرکت می‌کرد. در ایتالیا اما آلفارومئو بود که نقش مرسدس‌بنز و اتویونیون را برای موسیلینی بازی می‌کرد.
آلفارومئو در آن روزها (دورانی که فراری و لامبورگینی هنوز تاسیس نشده بودند) نمادی از خودروهای اسپرت ایتالیایی بود و موسیلینی هم برای نشان دادن برتری ایتالیا در این زمینه به شکل گسترده‌ای از آلفارومئو در رقابت‌های اتومبیل‌رانی حمایت می‌کرد.
خودروی محبوب او در این رقابت‌ها مدل‌های سری ۶C آلفا بودند و در این میان موسیلینی دو دستگاه از سری ۲۳۰۰ و ۲۵۰۰ را هم در اختیار داشت و مدل ۲۳۰۰ را حتی در رقابت‌های مشهور Mille Miglia ایتالیا هم شرکت داد و جالب‌تر آنکه در این رقابت موسیلینی با تیم شخصی خود در رقابت‌ها شرکت کرد. البته در کنار این خودروهای اسپرت، او نیاز به یک خودروی لیموزین روباز هم داشت تا بتواند مانند هیتلر از ارتش سان ببیند و برای این منظور لانچیا Astura انتخاب شد. موسیلینی البته همه خودروهایش را مستقیم از کارخانه به پینین فارینا می‌فرستاد تا به طور ویژه بدنه اختصاصی او را بسازند.

dkmag.net