اسپرت دوست‌داشتنی مرسدس‌بنز

vely

 

 

خانواده محصولات SL در مرسدس‌بنز قدمتی طولانی دارد و ریشه آن نیز به اوایل دهه ۵۰ میلادی و معرفی مدل مسابقه‌ای ۳۰۰SL با کد اتاق W194 باز می‌گردد. این خودرو برای شرکت در رقابت‌های اتومبیل‌رانی طراحی شده بود و با شاسی لوله‌ای سبک وزن و درهای گالوینگ که رو به بالا باز می‌شدند، در زمان خود خودرویی پیشرو و البته بسیار موفق بود و نشان از بازگشت شکوهمند مرسدس‌بنز به عرصه مسابقات اتومبیل‌رانی داشت.
براساس اسناد کارخانه، دایملر بنز هیچ تصمیمی برای تولید نمونه‌های خیابانی از این خودرو را نداشت و شاید اگر اصرار Max Hoffman، نماینده محصولات مرسدس‌بنز در آمریکا نبود سری SL دوست‌داشتنی هیچ‌گاه رنگ خیابان‌ها را به خود نمی‌دید. وی که توانایی‌های نمونه مسابقه‌ای SL را دیده بود به مدیران شرکت اصرار کرد نمونه‌ای مناسب تردد در خیابان‌ها را نیز براساس این خودرو تولید کنند و فروش آن در بازار آمریکا را تضمین کرد و به این ترتیب مرسدس‌بنز ۳۰۰SL موسوم به گالوینگ متولد شد.
گالوینگ خودروی سریعی بود و در زمان خود بسیاری از رکوردهای سرعت را هم جابه‌جا کرد اما یک مشکل بزرگ داشت و آن قیمت بالایش بود. مرسدس‌بنز که فرمول موفقیت را پیدا کرده بود، تصمیم گرفت براساس این خودرو، نمونه‌ای ارزان‌تر را تولید کند و به این ترتیب با بهره‌گیری از موتور ۱٫۹ لیتری و با طرحی نزدیک به مدل گالوینگ، مدل‌های ۱۹۰SL در سال ۱۹۵۵ خلق شدند. ۱۹۰SL تا سال ۱۹۶۳ بر روی خط تولید مرسدس‌بنز بود اما در این سال دیگر زمان خداحافظی با این خودرو فرا رسیده بود و اینجا است که دوران پاگودا آغاز می‌شود.
مهندسان مرسدس‌بنز می‌دانستند بزرگ‌ترین مشکل ۱۹۰SL توان کم موتور آن است و برای رفع این مشکل پیشنهاد نصب موتور ۲٫۲ لیتری بر روی شاسی توسعه یافته آن داده شد. تست‌های خودرو در حال انجام بود اما مشکلات تنظیم شاسی تغییر یافته، مهندسان را به دردسر انداخته بود تا اینکه پاسخ مشکلات از داخل مجموعه مرسدس‌بنز رسید. در آن زمان مرسدس‌بنزهای Sکلاس با کد W111 بر روی خط تولید این شرکت قرار داشت و مهندسان دایملر بنز به تازگی نمونه کشیده‌تر این خودرو را با کد W112 توسعه داده بودند و به همین دلیل تصمیم گرفته شد از ترکیب شاسی کوتاه شده W111 و بخش‌هایی از W112 برای تولید SL جدید بهره گرفته شود و کد خودرو هم از همان آغاز W113 بود در حالی که نسل‌های بعدی SL با کد بدنه R تولید شدند.
خودروی جدید سرانجام در نمایشگاه خودروی ژنو سال ۱۹۶۳رونمایی شد. در زمان طراحی این خودرو مفاهیم ایمنی جدید مرسدس‌بنز در زمینه تولید بدنه‌های ایمن در مقابل تصادف در نظر گرفته شده بود و به همین دلیل پاگودا خودرویی سریع و در عین حال ایمن بود، امری که پیش‌تر در خودروهای اسپرت کمتر به چشم می‌خورد. این خودرو با سه موتور ۲۳۰، ۲۵۰ و ۲۸۰ به بازار عرضه شده است که بیشتر نمونه‌های موجود در ایران از سری ۲۳۰ هستند. قدرت دو پیشرانه اول ۱۵۰ اسب‌بخار و قدرت پیشرانه سوم ۱۷۰ اسب‌بخار است که هر چند در معیارهای امروزی کمی پایین به نظر می‌رسد اما در دهه ۶۰ میلادی، این خودرو را به عنوان یکی از خودروهای اسپرت تندرو مطرح می‌کرد. شتاب صفر تا ۱۰۰ مدل‌های مختلف پاگودا در بهترین حالت ۱۱ ثانیه و حداکثر سرعت آن‌ها ۲۰۰ کیلومتر در ساعت است.
***
مرسدس‌بنز به دلیل قدمتش نمونه‌های متفاوت و پر تعدادی در حوزه خودروهای کلاسیک دارد. خودروهای کلاسیک این برند با شاخصه‌های زیبایی و کیفیت شناخته می‌شوند. از میان کلاسیک‌های این برند SL نسل دوم یا همان پاگودا یکی از دوست‌داشتنی‌ترین‌هاست. بگذارید بررسی چهره دوست‌داشتنی این خودرو را از نمای کلی آغاز کنیم. خطوطی که مرسدس‌بنز در طراحی این خودرو به کار گرفت، نسبت به دیگر خودروسازان رقیب و به خصوص آمریکایی‌های دهه ۶۰ کاملاً متفاوت بود. المان‌های نوک تیز و کشیده‌ایی که در طراحی آمریکایی‌ها در آن دوران که برگرفته از موفقیت‌های فضایی بود، در این خودرو دیده نمی‌شود. همچنین خطوط و حجم‌های متورم سبک انگلیسی که در جگوارهای دهه ۶۰ نمود داشت در پاگودا جایی ندارد. در کل باید گفت این خودرو آغازگر سبکی نو در طراحی اروپایی آن دوران است.
استفاده از خطوطی صاف که در ابتدا و انتهای بدنه با زوایایی گرد و نرم ترکیب می‌شود، استایلی شیک و دوست‌داشتنی را برای پاگودا ایجاد می‌کند. بگذارید نمای رو به رو را از زاویه پرسپکتیو بررسی کنیم. وقتی از این زاویه به پاگودا نگاه می‌کنید دو تورم یا حجم‌پردازی عمده در چهره این خودرو دیده می‌شود. دو قسمت از این حجم‌ها به گلگیر و چراغ‌های جلو تعلق دارد که از بالای چراغ جلو آغاز شده و با حرکت به سمت عقب در انتهای گلگیر محو می‌شود. این حجم‌ها آنقدر زیبا هستند که در تولیدات بعدی مرسدس‌بنز نظیر کلاس S نیز به کار گرفته شد. حجم بعدی بر روی درب محفظه موتور قرار دارد و همچون پیکانی نوک تیز به آرم برند مرسدس‌بنز در جلوی درب محفظه موتور اشاره می‌کند. شاید این پیکان خوابیده بر روی درب محفظه موتور را باید میراث پیکان‌های نقره‌ایی مرسدس‌بنز در مسابقات اتومبیل‌رانی در دهه ۵۰ دانست.
از رو به رو که نگاهش کنید جلوپنجره منقش به ستاره سه پر مرسدس‌بنز است که با خطوطی کشیده نمایی اسپرت را به این خودرو بخشیده. در پایبندی مرسدس‌بنز به اصول و اصالتش همین بس که این سبک جلوپنجره را می‌توانید در SL نسل آخر (نسل ششم) هم ببینید. در کل نمای رو به رو جزئیات زیادی ندارد اما هنر طراحان در ادغام خطوط صاف و گرد در یکدیگر به خصوص در دماغه و چراغ‌ها باعث شده نتیجه کار طرحی پویا و ساده باشد. در نمای کنار شاهد یک خط صاف هستید که از بالای چراغ‌های جلو تا انتهای بدنه بدون تغییر زاویه کشیده شده است و درب‌های آلومینیومی خودرو بخشی از همین خط هستند. جالب است بدانید درب‌ها و درب محفظه صندوق عقب و موتور همگی از آلیاژ آلومینیوم ساخته شده‌اند. یکی از نکاتی که در بازسازی این خودرو باید مورد توجه قرار گیرد صافکاری همین قطعات است. به طوری که در بعضی از پاگوداهای بازسازی شده دیده می‌شود درزها و فواصل قطعات یا دو سمت این قطعات با هم هماهنگی ندارد. دلیل این اشکال سپردن صافکاری این قطعات به کسی است که تخصص کافی در فرم‌دهی و صافکاری آلومینیوم ندارد. باید توجه کرد آلومینیوم فلزی نرم‌تر از فولاد است و عکس‌العمل آن در برابر ضربه و حرارت متفاوت است و این نکات صافکاری پاگودا را کمی سخت‌تر می‌کند.
در دهه ۶۰ خودروها بیشتر از قالپاق استفاده می‌کردند و رینگ‌های طرح‌دار کمتر استفاده می‌شد. به همین دلیل پاگودا هم از قالپاق‌های معروف بنز بهره می‌برد. در این نما تورم لبه گلگیرها بیشتر و زیباتر به چشم می‌آید.
کابین
وقتی وارد کابین دو نفره آن می‌شوید نوستالوژی کلاسیکتان کامل می‌شود. این خودرو در اصل به عنوان یک رودستر دو نفره با سقف برزنتی طراحی شده است که البته به صورت آپشن می‌شد بر روی آن سقف فلزی نیز نصب کرد که قابل جدا شدن بود. فضای پشت صندلی‌های جلو بیش از هر چیز برای قرار گرفتن بار و البته حیوانات خانگی در نظر گرفته شده و به همین دلیل بسیار محدود طراحی شده است. البته بعدها نمونه‌های ۲+۲ آن نیز ویژه بازار آمریکا طراحی شد که به دلیل فضای محدود صندلی‌های عقب فروش چندانی نداشت و به همین دلیل این خودرو بیش از هر چیز به عنوان یک خودروی دو نفره شناخته می‌شود. چرم و چوب کابین بازسازی شده و همه چیز سالم و نو است. باز بودن سقف کروکی این رودستر باعث می‌شود نور طلایی خورشید رنگ قهوه‌ایی روشن تودوزی را باشکوه‌تر جلوه دهد. صندلی‌های چرمی واقعاً راحت هستند و نرمی آن‌ها دقیقاً مشخصه خودروهای کلاسیک آن دوران است. هر چند در دهه ۶۰ کمتر از امروز به ارگونومی توجه می‌شده است اما با در دست گرفتن فرمان زیبا و شیفتر دنده آن که حرکتی طولانی دارد متوجه می‌شوید کابین پاگودا با علم ارگونومی بیگانه نیست چون با وجود حرکت بلند شیفتر دنده باز هم دسته دنده کاملاً در دسترس است.
ترمز دستی برعکس شناخت ما از مرسدس‌بنز پدالی یا عصایی نیست و در کنار تونل گیربکس قرار گرفته است. مجموعه داشبورد شامل قطعات چوبی زیبا و پلیت‌های فلزی کروم‌کاری شده است. در میان داشبورد یک ساعت زیبای آنالوگ قرار دارد و در سمت چپ هم رادیوفابریک Becker که کار هم می‌کند جاخوش کرده است. برای تنظیم بخاری هم می‌توانید از اهرم‌های بالای داشبورد استفاده کنید. صفحه نشان‌دهنده‌ها شامل دو دایره بزرگ و یک بخش عمودی است. دایره سمت راست سرعت‌سنج است که تا ۲۲۰ کیلومتر در ساعت مدرج شده و دایره سمت چپ هم به دور موتور اختصاص دارد. اما در بین این دو می‌توانید اطلاعاتی از قبیل میزان بنزین و دمای آب و فشار روغن را ببینید.
سواری
سوئیچ پاگودا درون داشبورد می‌چرخد و موتور ۲۳۰۸ سی‌سی شش سیلندر با آرایش خطی شروع به دوران می‌کند. این موتور که در تولیدات مرسدس‌بنز با کد M127 شناخته می‌شود و تا سال ۱۹۶۷ در سینه پاگودا نصب شده است. این پیشرانه می‌تواند ۱۵۰ اسب‌بخار نیرو در دور موتور ۵۵۰۰ و ۱۹۶ نیوتن‌متر گشتاور در ۴۲۰۰ دور در دقیقه تولید کند. در دورهای پایین صدای کمی از پیشرانه شنیده می‌شود اما همین که دور را بالا ببریم صدای اسپرت خاص مرسدس از خروجی‌های دوگانه سمت راست به گوش می‌رسد. هر چند خودرو مجهز به فرمان هیدرولیک نیست اما به دلیل قطر زیاد غربیلک فرمان نیاز نیست زیاد انرژی مصرف کنید. در هنگام حرکت فقط می‌تواند از آینه وسط و سمت راننده استفاده کنید چون پاگودا همچون بسیاری از خودروهای هم دوره‌اش در سمت چپ آینه ندارد! شتابگیری این خودرو به مدد ضرایب مناسب گیربکس چهار سرعته و دورگیری مناسب موتور درخور توجه است. یکی از تکنولوژی‌هایی که از مدل ۳۰۰SL به ارث برده است، سیستم تزریق سوخت انژکتوری بوش است که در آن زمان یک پیشرفت خیره‌کننده بود. شاید به همین دلیل باشد که پاگودا را باید رقیب پورشه ۹۱۱ و حتی جاگوارهای E type شش سیلندر در دهه ۶۰ دانست.
سیستم تعلیق در محور جلو از نوع جناغی دوبل با طبق‌های Aشکل است که نرمی مناسبی را برای پاگودا ایجاد می‌کند. در محور عقب اکسل مستقل مرسدس‌بنز قرار دارد که هندلینگ سطح بالایی به نسبت سال تولید را برایش پدید آورده است و این در حالی است که بسیاری از خودروها در آن دوران از اکسل عقب یکپارچه بهره می‌بردند. پیچیدن با این خودرو بسیار لذت‌بخش است زیرا خودرو چسبندگی بالایی به مسیر دارد و این مهم را مدیون اکسل مستقل در عقب است که زاویه کمبر منفی آن با فشرده شدن فنرهای لول تغییر می‌کند. پاگودا یکی از بهترین گزینه‌ها برای کلاسیک‌سواران است و تعداد افرادی که علاقه دارند این خودرو را در مجموعه خود داشته باشند کم نیست. اما متأسفانه در ایران در تعداد پاگوداهای سالم انگشت‌شمار است و قیمت آن‌ها نیز سر به فلک گذاشته است. قطعات و لوازم این خودرو بسیار گران قیمت هستند و البته کمیاب و مجبورید این قطعات را از خارج از کشور خریداری کنید و اگر بخواهید آن‌ها را به مرکز خودروهای کلاسیک مرسدس‌بنز سفارش دهید باید حسابی از خجالت جیبتان در بیاید!

    سایر
  • تعداد بازدید ها : 181 بازدید

پست ثابت